İnsan hafızası tuhaf bir yer.

Yıllar önce söylenmiş bir cümleyi unutur.

Bir yüzün ayrıntılarını siler.

Bir sesi eksiltir.

Ama bir akşamüstünün hissini saklar.

Bir masanın etrafında oturan insanları değil de, o masada hissedilen duyguyu korur.

Bu yüzden geçmiş, geride kalan bir yer değildir.

Karşı kıyıdır.

Görünür.

Hatırlanır.

Özlenir.

Fakat ulaşılamaz.

Zamansızdır.

Geçmişin yaşlanmadığı yerde, insan yaşlanır.

Araya giren tek şey zamandır.

Can yakan da tam olarak budur.

Zamanın garip bir huyu vardır.

İnsanları uzaklaştırır.

Evleri değiştirir.

Şehirleri dönüştürür.

Sesleri eksiltir.

Fakat bazı anlara dokunamaz.

Bir şarkının içine saklanmış bir akşamı silemez.

Bir bakışın bıraktığı izi yok edemez.

Bir sofranın etrafında hissedilen duyguyu eksiltemez.

Hatıra, zamanın yenemediği tek şeydir.

Bu yüzden geçmişi aradığımızı sanırken çoğu zaman bir tarihi değil, bir hissi ararız.

Bir evi değil, o evdeki huzuru.

Bir sokağı değil, o sokakta kurulan hayalleri.

Bir insanı değil, onun hayatımızda olduğu günlerdeki kendimizi ararız.

Nostalji de biraz buradan doğar.

Geçmişe duyulan özlem değildir yalnızca.

Geçmişte hissedilen bütünlüğe duyulan özlemdir.

İnsan yalnızca kaybettiklerinin yasını tutmaz.

Yaşayamadıklarının da yasını tutar.

Verilmeyen cevapların.

Kurulmayan cümlelerin.

Çıkılmayan yolların.

Açılmayan kapıların.

Yaşanabilecekken yaşanmayan hayatların.

Bu yüzden bazı karşılaşmaların etkisi yıllar boyunca sürer.

Hayatımızda kalmaları gerekmez.

Bir varış noktası olmaları da gerekmez.

Kimi insanlar köprüdür.

Onlardan geçerken değişiriz.

Bir kıyıdan başka bir kıyıya taşınırız.

Sonra yollar ayrılır.

Fakat insan dönüp baktığında hayatının yönünün tam da o köprünün üzerinde değiştiğini görür.

Aşk tekrar etmez.

Meşk eder.

Aynı hikâyeyi yeniden yaşatmaz.

Bir duygunun içimizde bıraktığı izi derinleştirir.

Tekrar eden duygu değildir.

Onun yankısıdır.

Yıllar sonra bir şarkıda karşımıza çıkan.

Bir kokuda ansızın beliriveren.

Kalabalığın ortasında içimizi sızlatan şey...

Zamanı durduran da bunlardır.

Daha doğrusu durdurmazlar.

Zamanı bükerler.

Dünü bugünün içine taşırlar.

Geçmişi geri vermezler.

Sızısını canlı tutarlar.

İnsan bu yüzden hatırlar.

Bu yüzden saklar.

Bu yüzden vazgeçemez.

Çünkü hayatın en büyük trajedisi kaybetmek değildir.

Bir daha aynı şekilde hissedemeyeceğini bilmektir.

Ve neye sahip olursak olalım, zamana sahip olamayacağız.

O sessizce akmaya devam edecek.

Bizden insanlar alacak.

Şehirler alacak.

Mevsimler alacak.

Fakat geride birkaç iz bırakacak.

Bir şarkı kadar kısa.

Bir ömür kadar uzun.

İşte bu yüzden...

Her günün değerini bil.

Çünkü bir gün bugün de dokunamayacağın bir hatıraya dönüşecek.

Ve geçmişe dönüp baktığında, en çok özlediğin şeyin yaşadığın günler değil; onların değerini henüz bilmediğin zamanlar olduğunu fark edeceksin.