Bazen suskunluk bir çığlıktır.

Ama bugün yaşananlar karşısındaki suskunluk, bir çığlık değil, düpedüz bir suç ortaklığıdır.

Gazze’de artık çocuklar açlıktan ölüyor!

İnsanlığın öldüğü yerden sesleniyorum size…

Bu bir savaş değil sadece.

Bu, göz göre göre işlenen bir soykırım; canlı yayınla yayınlanan bir vahşet, diplomatik kıvırmalarla meşrulaştırılan bir cinayet.

Ve bu cinayetin faili yalnızca terör devleti İsrail değil.

Bu cinayetin gözcüsü dünya devletleri, destekçisi emperyalist güçler ve sessiz ortağı ümmetin vicdanını temsil ettiğini iddia edenlerdir.

Türkiye’deyiz.

Vicdanın en gür çıkması gereken topraklardayız.

Ama ne garip tecelli…

Lüzumlu lüzumsuz her konuda konuşanlar, konu Gazze olunca sus pus.

İş dünyası sessiz…

Her sosyal meselede açıklama yapan STK’lar, insan hakları savunucuları, “evrensel değerler” sloganıyla ortalıkta dolaşan dernekler…

Hepsi başlarını önlerine eğmiş gibi yapıyor ama aslında başlarını Gazze’den başka yere çevirmiş durumda.

Ya Cemaatler…

Takke, sarık, cübbe ile dolaşan ve onlara verdiği değeri Gazzeli çocuklara vermeyen nice oluşum…

Sözde İslamî duyarlılıkları olan bazı yapılar, iç meseleler ve grup çıkarları uğruna Gazze’deki dramı görmezden geliyor.

Ne bir çağrı, ne bir haykırış, ne bir miting…

Gazze, onların gündeminde bile değil.

Başlarına taktıkları sembolleştirdikleri takke kadar kıymet vermiyorlar Gazzeli bir çocuğun yaşamına.

İş insanlarına ne demeli?

Ekonomik konjonktür hakkında beyanat veren, döviz kuru için endişe mektupları yayınlayan odalar, birlikler, dernekler…

Hepsi derin sessizlikte.

Çünkü siyonist terör devleti İsrail ile yapılan ticaretin bozulmasından mı korkuyorlar?

Yoksa Gazzeli bir çocuğun ölümü, kâr zarar tablolarında yer bulmuyor mu?

Bu arada muhalefet de meseleyi insani ve ahlaki değil, siyasi bir fırsat olarak görüyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı Filistin üzerinden suçlayabilmek için, “Türkiye, terör devleti İsrail’e ticari destek veriyor” yalanını bilinçli şekilde yayıyorlar.

Hiç düşünmeden, araştırmadan, soykırımı kendi iğrenç siyaset anlayışına alet ediyorlar.

Üstelik, anamuhalefet lideri utanmadan Hamas’a “terör örgütü” diyerek, terör devleti İsrail’in tezleri savunur hale geliyorlar bu ifadeyi Türkiye’de dolaşıma sokuyorlar.

Bu, sadece bir gaf değil; ahlaki bir çöküş ve tarihi bir ihanetin ilanıdır.

Ne acı ki, Erdoğan’ın dışında bu meseleye yürekten sahip çıkan siyasi bir irade görünmüyor.

Onun sesini de boğmak isteyen bir medya, sosyal medya ve ideolojik yığın var.

Bu yüzden Filistin yalnız değil sadece; biz de savrulmuş bir millet olarak karşındayız Gazze!

Ve şimdi, Gazze karadan işgal ediliyor.

Açlık, bir silah gibi kullanılıyor.

İlaç, su, elektrik, un yok.

Çocuklar göz göre göre ölüyor.

Ve bu ölümler, bizim akşam haberlerinde üçüncü sırada yer alıyor.

Gözünüz aydın!

Yakında “Filistin diye bir meselemiz kalmayacak” çünkü Filistin kalmayacak!

Tıpkı susarak yok ettiğimiz nice hakikat gibi…

Sonra sırada Suriye olacak, sonra Lübnan, sonra Türkiye…

Çünkü zihnen teslim alınmış, fikren uyuşturulmuş toplumlar sıra bekler artık.

Gazze düşerse,

Sadece bir şehir düşmez,

Bir vicdan, bir dava, bir direniş ruhu çöker.

Ve çöken bu ruhun enkazı altında, en çok da kendini “insan” zanneden bizler kalırız.

Şimdi son bir çağrıdır bu yazı:

Suskun kalanın dili tutulur.

Görmezden gelenin kalbi kararır.

Mazluma sahip çıkmayanın kaderi, zalimin sofrasında kırıntı aramaktır.